[ad_1]
یکی از راه های انجام این کار از راه دور Epitaxy نامیده می شود ، جایی که یک لایه میانی ساخته شده از گرافن یا مواد دیگر بین بستر و بلورهای در حال رشد معرفی می شود. پس از اتمام فرآیند Epitaxy ، بستر و همه چیز روی آن در یک محلول شیمیایی خیس می شود که این لایه میانی را حل می کند و فیلم کریستالی را دست نخورده می گذارد. این کار می کند اما گران است ، مقیاس آن دشوار است و زمان زیادی را می طلبد. برای اینکه این روند ارزان تر و سریعتر شود ، تیم MIT مجبور شد کریستال ها را مستقیماً روی بستر و بدون هیچ لایه میانی رشد دهد. آنچه آنها سعی در دستیابی به آن داشتند ، اثر تابه ای بدون چوب بود اما در مقیاس اتمی کوچک بود.
تضعیف اوراق قرضه
مطالبی که مانع از چسبیدن فیلم های کریستالی به بسترها شد ، تفلون نبود بلکه منجر شد. هنگامی که این تیم در مطالعات قبلی خود در حال رشد فیلم های مختلف بود ، متوجه شدند که ماده ای وجود دارد که به راحتی از بستر خارج می شود ، اما یک سطح صاف و صاف را حفظ می کند: PMN-PT یا تیتانات سرب منیزیم نیوبات.
اتم های سرب در PMN-PT باعث تضعیف پیوندهای کووالانسی بین فیلم و بستر می شوند و از پرش الکترون ها از طریق رابط بین دو ماده جلوگیری می کنند. ژانگ به ARS گفت: “ما فقط مجبور شدیم استرس کمی اعمال کنیم تا شکافی در رابط بین فیلم و بستر را القا کنیم و می توانستیم متوجه شویم.” “بسیار ساده – ما می توانیم این فیلم ها را در یک ثانیه حذف کنیم.”
اما PMN-PT ، علاوه بر عدم رنگ ذاتی خود ، ترفندهای بیشتری را در آستین های خود داشت. این خصوصیات پیروالکتریک استثنایی داشت. هنگامی که تیم متوجه شد که آنها می توانند فیلم های PMN-PT را به خواست خود تولید و از بین ببرند ، آنها چیزی را کمی پیچیده تر امتحان کردند: یک ردیاب تابش مادون قرمز بدون خنک کننده و دور. ژانگ می گوید: “ما در حال تلاش برای دستیابی به عملکرد قابل مقایسه با ردیاب های خنک بودیم.”
ردیاب ساخته شده آنها از 100 قطعه فیلم های 10 نانومتر-نازک PMN-PT ساخته شده است که هر کدام حدود 60 میکرون مربع است که این تیم به یک تراشه سیلیکون منتقل می شود. این یک سنسور مادون قرمز 100 پیکسل تولید کرد. تست هایی با تغییرات کوچکتر در دما نشان داد که از سیستم های دیداری شبانه ART بهتر عمل می کند و نسبت به تابش در کل طیف مادون قرمز حساس است. .
[ad_2]
منبع:arstechnica